Η μακροημέρευση ενός κόμματος, με όρους πρωταγωνιστικούς, προϋποθέτει μαζικότητα και συλλογικότητα. Τα κόμματα υπάρχουν για να υπηρετούν την πατρίδα, το έθνος και την κοινωνία. Τα δημοκρατικά κόμματα είναι επίσης θεματοφύλακες του πολιτεύματος, καθώς η εναλλακτική είναι είτε συνωμοτικοί κύκλοι είτε συνεταιρισμοί προαγωγής συμφερόντων.

Η Νέα Δημοκρατία, επειδή είναι κόμμα ευρείας λαϊκής βάσης, μακροημερεύει πρωταγωνιστώντας. Αυτό το έχει πετύχει διότι εκφράζει αρχές και αξίες ταυτισμένες με τον ελληνισμό στη μακρά ιστορική του διαδρομή. Ανθρωπιστικές, δημοκρατικές, φιλελεύθερες και πατριωτικές αρχές και αξίες, που προφυλάσσουν την κοινωνία από τις ακρότητες. Οι επιμέρους πολιτικές, για να βγάζουν νόημα και να οδηγούν κάπου, χρειάζονται σαφές ιδεολογικό έρεισμα, ώστε να αποκτήσουν λαϊκή στήριξη.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τις πολιτικές καινοτομίες των Μπλερ και Κλίντον εμφανίστηκε μια μεταπολιτική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία τα κόμματα χρειάζεται να μετασχηματιστούν και να λειτουργούν σαν εταιρείες: χωρίς δεσμευτικές ιδεολογικές αναφορές, εστιάζοντας αποκλειστικά στη διαχείριση και κρινόμενα μόνο από μετρήσιμους δείκτες. Στο μοντέλο αυτό ο πολιτικός μετατρέπεται σε CEO και η κυβέρνηση συγκροτείται και λειτουργεί με όρους επιχείρησης.

Η αντίληψη αυτή είναι πια ανεπίκαιρη και ατελέσφορη. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τα εκλογικά αποτελέσματα στη Γαλλία, την Ιταλία, τη Σουηδία και μια σειρά άλλων χωρών δείχνουν ότι οι μεγάλες πολιτικές μάχες και τα κορυφαία διακυβεύματα του 21ου αιώνα είναι ιδεολογικά και αξιακά, όχι διαχειριστικά.

Η Δύση μάχεται ανυποχώρητα το ρωσικό δεσποτισμό και αναθεωρητισμό, παρότι οι επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής μας είναι επίπονες. Ο αγώνας αυτός μπορεί να δικαιολογηθεί και να νομιμοποιηθεί στη λαϊκή συνείδηση μόνο σε ιδεολογική και αξιακή βάση, καθώς, με κριτήρια οικονομικά και στενά υλικά, ίσως μοιάζει παράλογος. Συνεπώς, μόνο κόμματα βασισμένα σε αρχές και αξίες μπορούν να ανταποκριθούν στη σύγχρονη πολιτική συγκυρία, διότι μόνο αυτά μπορούν να δικαιολογήσουν πειστικά στο λαό τις πολιτικές τους, να εμπνεύσουν τους πολίτες και να επιτύχουν σύμπνοια. Η υπεράσπιση του δυτικού πολιτικού και πολιτισμικού κεκτημένου είναι ζήτημα αρχών και αξιών που πηγάζουν από ιδεολογίες, όπως αποδείχθηκε περίτρανα ιδίως στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μάλιστα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξαρχής θεμελίωσε σοφά τη θέση της Ελλάδας υπέρ της Ουκρανίας σε αξίες και ιδανικά.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι δομικές ανακατατάξεις του 21ου αιώνα δημιουργούν κλυδωνισμούς. Η υποβάθμιση της ποιότητα ζωής των πολιτών, το μεταναστευτικό, η κρίση της δημοκρατίας κ.ά. δεν γίνεται να αντιμετωπιστούν με τη μεταπολιτική λογική των κομμάτων-επιχειρήσεων και των ευκαιριακών πολιτικών σχηματισμών αγανάκτησης, διαμαρτυρίας και αντίδρασης. Τα προβλήματα δεν ξεπερνιούνται με την προσθήκη επιπλέον πολιτικών αδιεξόδων. Σε ένα κόσμο που στροβιλίζεται επικίνδυνα, χρειάζονται κόμματα με στέρεα θεμέλια στην ιστορία και την κοινωνία. Κόμματα σαν τη Νέα Δημοκρατία

The post Η Δημοκρατία Χρειάζεται Κόμματα Αρχών appeared first on Γιάννης Οικονόμου – Βουλευτής Ν.Φθιώτιδας.

Μετά το ξέσπασμα της πανδημίας άνοιξε ο πίθος της Πανδώρας. Βεβαιότητες δεκαετιών κατέρρευσαν με πάταγο και ο κόσμος μας αλλάζει. Χρειάζεται να είμαστε πλήρως συνειδητοποιημένοι ότι στο μέλλον θα δοκιμαστούν σκληρά οι αντοχές μας.

Τόσο η αναστάτωση στην παγκόσμια παραγωγή και διακίνηση αγαθών, που προκάλεσε η πανδημία, όσο και η ενεργειακή κρίση, που επιτάθηκε μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, προκάλεσαν τεράστια ανισορροπία στην παγκόσμια οικονομία.  Πανδημία  και  ενεργειακή κρίση έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Εισάγονται στην Ευρώπη. Για αυτό και η αντιμετώπισή τους απαιτεί κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές.

Άμεση συνέπεια των κρίσεων είναι το τέλος της αφθονίας, το τέλος των βεβαιοτήτων, χωρίς την άμεση προοπτική να εμφανιστεί ένα κομμάτι γαλάζιου ουρανού, όπως παραστατικά ανέφερε πρόσφατα ο Πρόεδρος Μακρόν. Δεν είναι καθόλου αυτονόητη, για άγνωστο ακόμη διάστημα, η πρόσβαση σε πρώτες ύλες και αγαθά που τις τελευταίες δεκαετίες ήταν διαρκώς διαθέσιμα, έστω στις μεγάλες μάζες της Δύσης. Τα δημόσια οικονομικά δεν μένουν ανεπηρέαστα, καθιστώντας ακόμα πιο δύσκολες μακροπρόθεσμα τις κρατικές παρεμβατικές πολιτικές. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να καλύψει όλο το κόστος των κρίσεων, παρότι τα προγράμματα κοινωνικής στήριξης είναι τα μεγαλύτερα μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η πραγματικότητα αυτή δημιουργεί ένα πλέγμα πιέσεων σε κοινωνικό επίπεδο. Η ποιότητα ζωής των πολιτών απειλείται με έντονη υποβάθμιση. Δεν ταλαιπωρούνται μόνο τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα, αλλά και η μεσαία τάξη. Είναι αναπόφευκτη η πτώση του βιοτικού επιπέδου για αρκετό διάστημα, τουλάχιστον όσο διαρκούν οι επιπτώσεις της πανδημίας και του πολέμου στην Ουκρανία. Διότι η ομαλοποίηση της κατάστασης δεν συμπίπτει με τον τερματισμό των μεγάλων κρίσεων.

Ελλοχεύει ο κίνδυνος η κρίση αυτή να μετατραπεί και σε πολιτική, από όσους απορρίπτουν το σύγχρονο φιλελεύθερο πρότυπο ζωής και ανάπτυξης. Αυτοί εκμεταλλεύονται τα πραγματικά προβλήματα, τις δυσκολίες και τη δυσαρέσκεια των πολιτών για να πλήξουν την ελευθερία και τη Δημοκρατία. Η ιστορική εμπειρία μάς δείχνει ότι ο κλονισμός της δημοκρατίας οδηγεί στον αυταρχισμό και τη μεγιστοποίηση των βιοτικών προβλημάτων. Στην περίπτωση της Ελλάδας, επιπλέον, ο αναθεωρητισμός βρίσκεται στην εξώπορτά μας και απαιτείται διαρκής εγρήγορση.

Πολλοί αναρωτιούνται, αν αξίζει να υποστούμε όλες αυτές τις ταλαιπωρίες. Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ναι. Χρειάζεται να υπερασπιστούμε ανυποχώρητα τις αξίες μας, τις αρχές μας και το διεθνές δίκαιο: τα θεμέλια του μεταπολεμικού κόσμου, πάνω στα οποία στηρίχθηκε η διεύρυνση της ευημερίας, των δικαιωμάτων, της ελευθερίας και της επιστήμης. Όλα αυτά, και πολλά περισσότερα, θα χαθούν, αν υποχωρήσουμε, όπως τελικά έγινε στην Ευρώπη,  τη δεκαετία του 1930. Η ελευθερία και η ευημερία έχουν κόστος, το οποίο, εμείς, οι Έλληνες, το αναλαμβάνουμε πάντοτε στη μακραίωνη ιστορία μας.

Κατανοούμε απόλυτα ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια παρατεταμένη δοκιμασία, καθώς προηγήθηκε η επίμοχθη περίοδος των μνημονίων. Αλλά, αυτή ακριβώς η εμπειρία μάς έχει κάνει ανθεκτικότερους και σοφότερους. Μάθαμε ότι εύκολες και μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν∙ ότι χρειάζεται σύνεση, σχέδιο, αποφασιστικότητα∙ ότι απαιτείται σύμπνοια, αλληλεγγύη και πατριωτισμός.

Καθήκον των πολιτικών είναι να δώσουν λύσεις στα προβλήματα, γιατί αυτό απαιτούν οι πολίτες. Το μέγεθος των δυσχερειών επιβάλλει μια νέα κοινωνικό-πολιτική συμφωνία. Επιμέρους μέτρα και εμβαλωματικές ρυθμίσεις δεν επαρκούν. Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο που θα λαμβάνει υπόψη τα νέα δεδομένα και τις προκλήσεις του άμεσου μέλλοντος, χωρίς αγκυλώσεις και εξαρτήσεις από παρωχημένες ιδεολογίες και νοοτροπίες του παρελθόντος. Οι πολίτες απαιτούν πρακτικές άμεσες λύσεις και όχι θεωρία.

Στη συμφωνία αυτή επιβάλλεται η κοινωνία των πολιτών να είναι συμμέτοχος. Με άλλα λόγια, η συμφωνία να χτιστεί από κάτω προς τα πάνω. Η κοινωνία να θέσει τις προτεραιότητες και η πολιτική τάξη να προσφέρει τις ενδεδειγμένες ρεαλιστικές λύσεις και να μεριμνήσει για την πραγμάτωσή τους. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα ελληνικό σχέδιο, που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας, τις αδυναμίες μας και τα πλεονεκτήματά μας.

Οι πολίτες καλούνται να διαλέξουν ποια Ελλάδα θέλουν. Το βασικό κριτήριο είναι οι πολιτικές, όχι τα ιδεολογήματα. Θέλουμε επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας ή επιδοματικές πολιτικές φτωχοποίησης; Μείωση ή αύξηση των φόρων; Ψηφιακό ή γραφειοκρατικό και παρωχημένο δημόσιο; Ισχυρό ή ανοργάνωτο ΕΣΥ;  Ανοικτά σύνορα ή αυστηρή μεταναστευτική πολιτική; Ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας ή θολοκουλτουριάρικο μηδενισμό; Σχέσεις αμοιβαίας συνεργασίας με τις υπερδυνάμεις του πλανήτη ή αφελείς περιπλανήσεις στον τρίτο κόσμο; Πανεπιστήμια ποιότητας ή καταφύγια της ανομίας; Ανυποχώρητη εθνική πολιτική ή κλείσιμο ματιού στον αναθεωρητισμό;

Οι διαχωριστικές γραμμές είναι σαφείς και έμπρακτες. Υπερβαίνουν πια τα παραδοσιακά δίπολα, τα οποία δεν ανταποκρίνονται στη νέα πραγματικότητα. Ο νέος κόσμος απαιτεί εφευρετικές και θαρραλέες λύσεις.

The post Δύσκολοι καιροί, θαρραλέες αποφάσεις appeared first on Γιάννης Οικονόμου – Βουλευτής Ν.Φθιώτιδας.

The post Γράμμα από έναν υποψήφιο των πανελλαδικών του 1991 appeared first on Γιάννης Οικονόμου – Βουλευτής Ν.Φθιώτιδας.

Το κακό ξεκίνησε με την άφρονα υλοποίηση, από τον Γιώργο Παπανδρέου ως Υπουργό Παιδείας, της εξαγγελίας του πατέρα του, στις εκλογές του 1981, ότι θα καταργούσε τις εξετάσεις και θα έμπαιναν όλοι στο Πανεπιστήμιο. Ειδικότερα, επί υπουργίας του, σχεδιάστηκε και ξεκίνησε η αύξηση των Τμημάτων ΑΕΙ –ΤΕΙ και των εισακτέων, ερήμην φυσικά των Ιδρυμάτων. Σε ελάχιστα χρόνια (1995-1998) οι εισακτέοι, από 47.000 περίπου, έφτασαν τις 81.000. Επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου οι εισακτέοι έφτασαν τις 84.000 περίπου (2009-2011), πάλι ερήμην των Ιδρυμάτων. Την ίδια περίοδο είχαμε και την κατάργηση της βάσης του 10, από την τότε Υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου. Στη διάρκεια της πρωθυπουργίας Σαμαρά οι εισακτέοι μειώθηκαν (68.000 περίπου). Για να έλθει μετά ο ΣΥΡΙΖΑ: οι εισακτέοι έφτασαν περίπου τις 78.000 και με έμπνευση Γαβρόγλου, μέσα σε μια νύχτα, βαφτίστηκε το κρέας – ψάρι, ή αλλιώς τα ΤΕΙ έγιναν ΑΕΙ.

Κάπως έτσι καταλήξαμε φέτος στο 40% των πανεπιστημιακών τμημάτων (186 από 459) οι υποψήφιοι να εισάγονται με μέσο όρο βαθμολογίας στις πανελλαδικές εξετάσεις κάτω από 10. Σε 38 από αυτά ο μέσος όρος της βαθμολογίας τους ήταν από 0-5!

Η προφανής απαξίωση του θεσμού, η αναπόφευκτη υποβάθμιση της ποιότητας σπουδών, ο ευτελισμός της αίγλης της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στη χώρα, η αδυναμία εκπαίδευσης μέσα στο πανεπιστήμιο αυτών των φοιτητών, η παρεπόμενη αποτυχία τους να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, είναι οι συνέπειες αυτής της παρακμής.

Και αν οι συνέπειες είναι η μια πλευρά, η άλλη είναι η δραματική επιβεβαίωση ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα βρίσκεται εδώ και πολλές δεκαετίες σε βαθιά κρίση. Μια κρίση που αδυνατούμε να αντιμετωπίσουμε όσο αποφεύγουμε να αναμετρηθούμε με το θεμελιώδες ερώτημα: ποια είναι η σχέση και ο ρόλος του σχολείου με τις διαδικασίες και τον τρόπο εισαγωγής στην επόμενη ακαδημαϊκή βαθμίδα, δηλαδή στο Πανεπιστήμιο;

Η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι εύκολη. Η εξίσωση είναι δύσκολη και πολύπλοκη. Περιλαμβάνει τους δασκάλους και τους καθηγητές που δεκαετίες τώρα έχουν προσαρμόσει την διδασκαλία τους στις απαιτήσεις των Πανελλαδικών. Περιλαμβάνει τους εκπαιδευτικούς της φροντιστηριακής εκπαίδευσης, που ευδοκιμούν εξαιτίας των Πανελλαδικών και μέσα από την επίπονη δουλειά τους κερδίζουν το εισόδημα τους, πληρώνουν φόρους και παρέχουν θέσεις εργασίας. Περιλαμβάνει τους μαθητές, που στην συντριπτική τους πλειοψηφία «προγραμματίζονται», ανεξάρτητα από τις δυνατότητες ή και την θέληση τους, να γίνουν φοιτητές.

Πιστεύω ότι αυτό το τελευταίο είναι, ίσως, και το κλειδί της αλλαγής που χρειαζόμαστε. Τα παιδιά, σήμερα, δεν θέλουν όλα να σπουδάσουν. Εκείνο που θέλουν, και που προφανώς δικαιούνται, είναι να εκπαιδευθούν ώστε να είναι ικανά να κατανοούν τον σύνθετο σημερινό κόσμο και τα επιτεύγματα του παρελθόντος, και να μπορέσουν να βρουν εργασία. Μια εργασία που να τα εκφράζει και να τους προσφέρει μια ζωή άξια να την ζήσουν.

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, στοχοθετημένο στην ακαδημαϊκότητα και όχι στην κατάρτιση, προσπαθεί να στοιβάξει όλα τα παιδιά στα ΑΕΙ. Έτσι, καταγράφεται μια διπλή αποτυχία: ούτε μορφώνονται επαρκώς, ούτε καταρτίζονται, ιδιαίτερα εκείνα που δεν μορφώνονται επαρκώς.

Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει με επιμέρους βελτιώσεις. Χρειάζεται άλλο μοντέλο σχολείου. Επέκταση της διάρκειας του γυμνασίου κατά ένα χρόνο. Κατά τη διάρκεια αυτής της τετραετούς φοίτησης οι μαθητές αποκτούν γνώσεις σε όλα εκείνα τα πεδία που τους είναι απαραίτητα προκειμένου να γίνουν μορφωμένοι και χειραφετημένοι άνθρωποι. Το γεγονός ότι ο κύκλος αυτός δεν θα συνδέεται με την είσοδο στο πανεπιστήμιο θα επιτρέπει την ουσιαστική παιδεία και την ανάπτυξη που απουσιάζει από το σχολείο σήμερα.

Στο τέλος αυτού του κύκλου διενεργούνται εξετάσεις για την απόκτηση ενός βασικού τίτλου σπουδών. Όσοι υπερβούν ένα συγκεκριμένο βαθμολογικό όριο, μπορούν να συνεχίσουν στο διετές Λύκειο, προετοιμαζόμενοι για ακαδημαϊκού χαρακτήρα πανεπιστημιακές σπουδές. Στο τέλος του Λυκείου, ανάλογα με τις επιδόσεις τους και τα κριτήρια των ΑΕΙ, εγγράφονται στις Σχολές που επιθυμούν.
Όσοι στο τέλος του Γυμνασίου δεν υπερβούν το βαθμολογικό όριο η δεν επιθυμούν να φοιτήσουν στο Πανεπιστήμιο θα μπορούν να εγγράφονται σε Τμήματα τριετούς επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης. Τα πανεπιστημιακά Τμήματα, που δεν έχουν ζήτηση και δέχονται σήμερα φοιτητές με βάση χαμηλή, μετατρέπονται σε Τμήματα ελεύθερης εγγραφής, με κριτήρια, και προσφέρουν επαγγελματικό πτυχίο στους σπουδαστές τους. Το εκπαιδευτικό προσωπικό τους και οι υλικοτεχνικές τους υποδομές υπερεπαρκούν για τέτοιου είδους εκπαίδευση. Παράλληλα, ενισχύονται με εστίες, ώστε να προσφέρουν ολοκληρωμένη κάλυψη στους σπουδαστές.
Με τον τρόπο αυτό οι νέοι μας, στα 19 τους χρόνια, θα μπορούν να έχουν πιστοποιημένη επάρκεια για μια σειρά από εργασίες που δεν απαιτούν ακαδημαϊκή αλλά επαγγελματική εκπαίδευση. Δεν θα αναλώνονται σε μακρόχρονες θεωρητικές σπουδές, που δεν τους εκφράζουν και δεν τις επιθυμούν, αλλά θα είναι έτοιμοι επαγγελματίες: φοροτεχνικοί, νοσοκόμοι, τεχνικοί, τεχνολόγοι, στελέχη γραμματειακής υποστήριξης
Η χώρα μας χρειάζεται τολμηρές αλλαγές. Και με αυτό το αίτημα μας ψήφισε στις τελευταίες εκλογές ο λαός. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια υπέρβαση στην Εκπαίδευση και όχι από λαβωμένες γενιές που θα χάνουν χρόνο και ευκαιρίες.

The post Για μία εκπαιδευτική υπέρβαση appeared first on Γιάννης Οικονόμου – Βουλευτής Ν.Φθιώτιδας.